Autyzm
Autyzm jest złożonym zespołem chorobowym występującym u dzieci. Charakteryzuje się nierównomiernym rozwojem intelektualnym, co prowadzi do niewłaściwego rozwoju społecznego, a jego typowe objawy to obojętność na bodźce zewnętrzne oraz brak możliwości porozumienia się z otoczeniem. Chore dzieci nie mówią i nie rozumieją tego, co się do nich mówi, nie potrafią i nie chcą odpoczywać, często powtarzają automatycznie te same czynności i nie akceptują zmian. Niejednokrotnie autystyczne dzieci wykonują powtarzające się monotonne ruchy ciałem, bywa też, że nawet najmniejsza zmiana w ich otoczeniu powoduje agresję lub bardzo silny lęk. Niektóre autystyczne dzieci naśladują dźwięki, a na-wet potrafią wymawiać zrozumiale słowa, niektóre natomiast są całkowicie nieme. U 20-40 % występują napady padaczkowe. Mimo że przyczyna autyzmu jest nieznana, schorzenie zalicza się do zaburzeń neuropsychologicznych. Sądzi się, że niektóre przypadki są związane z różyczką występującą u matki w czasie ciąży, wrodzonymi schorzeniami metabolicznymi, zapaleniem mózgu lub opon mózgowo-rdzeniowych. Niekiedy autyzm pojawia się u dzieci, których rozwój początkowy był prawidłowy, a później w sposób niewyjaśniony doszło do jego cofnięcia. Wśród dzieci autystycznych stosunek chłopców do dziewczynek jest jak 2:1. Niektóre dzieci autystyczne mają niski współczynnik inteligencji, inne prawidłowy, a nieliczne bardzo wysoki, żadne z nich jednak nie potrafi dostosować się do życia społecznego. Wśród dzieci autystycznych zdarzają się i takie, które mają wyjątkowe zdolności matematyczne lub artystyczne.
Badania diagnostyczne
Najczęściej rozpoznanie autyzmu stawiane jest u dzieci w wieku ok. 3 lat, kiedy już wy-raźnie widać, że rozwój mowy jest znacznie opóźniony lub mowa jest zaburzona. Nie-które objawy choroby mogą jednak występować wcześniej. Aby postawić rozpoznanie autyzmu konieczne jest wykluczenie innych przyczyn stwierdzanych zaburzeń. W tym celu niezbędne jest dokładne badanie, łącznie z oceną neurologiczną, oraz wykonanie testów psychologicznych.
Leczenie
Ponieważ nie ma żadnego leku zwalczające-go tę chorobę, stosuje się leczenie, którego celem jest ułatwienie nauki mowy i zdobycie podstawowych umiejętności życiowych. Zwykle stosuje się naukę mowy, terapię behawioralną i nauczanie specjalne, w niektórych przypadkach wspomagane leczeniem farmakologicznym. Dzieciom agresywnym, lub z autoagresją, podaje się leki antypsychotyczne, a dzieciom z napadami padaczkowymi leki przeciwpadaczkowe, takie jak karbamazepina czy fenobarbital. Ponieważ każdy przypadek autyzmu jest inny, zawsze musi być stosowany indywidualny program leczenia. Dzieciom z prawidłowym lub zbliżonym do prawidłowego współczynnikiem inteligencji często pomaga psychoterapia, w czasie której zwraca się szczególną uwagę na modyfikację zachowań, co ułatwia zdobywanie umiejętności koniecznych w życiu. Inne metody leczenia Ziołolecznictwo Niektóre złożone preparaty ziołowe medycyny tybetańskiej mogą pomóc w łagodzeniu agresji, autoagresji, niepokoju i nadpobudliwości. Najczęściej zalecane leki to m.in: Bimala, Silchul5, Sem'Dhe. Terapia sztuką Terapeuci zachęcają dzieci autystyczne do uprawiania twórczości artystycznej. Jako tworzywo służy im glina, kredki, farby, kolorowy papier. Celem leczenia jest ułatwienie dzieciom wyrażania własnych uczuć i przeżyć, a tym samym odejście od zachowań schematycznych (automatycznych). Muzykoterapia i leczenie tańcem Są one stosowane oddzielnie lub łącznie. Wspólny taniec i muzykoterapia ułatwiają kontakt z innymi osobami oraz umożliwiają przełamanie zachowań schematycznych. Muzyka często uspokaja pobudzone lub agresywne dzieci, a niekiedy jest także środkiem wyrażania uczuć. Kontakt ze zwierzętami Jest to stosunkowo nowa, obiecująca metoda leczenia. Doświadczalny program przeprowadzono na Florydzie, gdzie terapii poddano dzieci autystyczne oraz z zaburzeniami rozwoju o innym podłożu. Przebywały one w basenie razem z delfinami, uczyły się tam pływać oraz bawić ze zwierzętami .