Łysienie
Łysienie to całkowita lub częściowa utrata włosów, zwykle na głowie, ale czasem również w innych miejscach. W normalnych warunkach tracimy 50-100 włosów dziennie w wyniku naturalnego procesu wzrostu, spoczynku i odnowy. Kiedy włos znajduje się w fazie spoczynku, łączność jego korzenia z mieszkiem ulega stopniowemu rozluźnieniu i włos wypada. Po kilku miesiącach na jego miejscu zaczyna rosnąć nowy włos. Z wiekiem, co jest normalne zarówno u kobiet, jak i u mężczyzn, włosy stają się cieńsze. Wielu mężczyzn doświadcza jednak bardziej nasilonej - uwarunkowanej dziedzicznie - utraty włosów, noszącej nazwę łysienia typu męskiego, która może się pojawić w każdym okresie życia po wieku młodocianym. Zwykle proces ten rozpoczyna się od powolnego ścieniania wszystkich włosów na głowie, potem stopniowo znikają one od czoła i stają się coraz cieńsze na czubku głowy, aż zostaje tylko obwódka z tyłu głowy i nad uszami. Mieszki włosowe na łysiejących obszarach metabolizują androgeny, męskie hormony płciowe, w sposób odmienny od mieszków na innych obszarach skóry głowy i ciała. W rezultacie dochodzi do zwolnienia wzrostu włosa, jego zamierania i wypadania. Niekiedy u kobiet, może dojść do przejściowej utraty włosów z powodu zmian hormonalnych w przebiegu ciąży, menopauzy lub hormonalnej terapii zastępczej po menopauzie. Jeśli u kobiety występuje łysienie mniej więcej w okresie menopauzy, to jest ono spowodowane znacznymi wahaniami poziomu androgenów i - podobnie jak w łysieniu typu męskiego - może mieć podłoże dziedziczne. Częste wykonywanie trwałej ondulacji, prostowanie lub farbowanie włosów, a także wiązanie ich w koński ogon może również prowadzić do nadmiernej utraty włosów. W czasie przejściowej utraty włosów, zwanej łysieniem plackowatym, (u kobiet i u mężczyzn) dochodzi do nierównomiernego, łaciatego łysienia. Niektórzy naukowcy uważają, że proces ten jest wynikiem autoimmunizacji, w przebiegu której układ odpornościowy organizmu atakuje własne zdrowe mieszki włosowe. Bywa, że przy tego typu łysieniu włosy odrastają ponownie po 6-24 miesiącach. Zakażenia grzybicze skóry głowy również prowadzą do utraty włosów, ale z reguły w miarę leczenia zmian proces ten udaje się powstrzymać. Badania diagnostyczne Przyczynę łysienia można łatwo ustalić na podstawie wyglądu i wywiadu dotyczącego aktualnych i przebytych ostatnio chorób bądź przyjmowanych leków. Zakażenie grzybicze można łatwo wykryć, badając skórę w specjalnym świetle
Leczenie
Leczenie farmakologiczne Utratę włosów w przebiegu łysienia typu męskiego można leczyć za pomocą minoksydylu, leku przeciw nadciśnieniu, którego działaniem ubocznym okazał się nadmierny porost włosów na głowie i całym ciele. Obecnie lek ten jest przepisywany w postaci płynu, który wciera się codziennie w skórę głowy. Na wyniki trzeba czekać kilka miesięcy i dobrze przy tym wiedzieć, że tylko u około 1/3 mężczyzn dochodzi do znaczącego odrostu włosów. Nowe włosy są delikatniejsze i cieńsze od normalnych. Aby utrzymać ich wzrost, lek należy stosować w sposób ciągły. Łysienie typu plackowatego można niekiedy zatrzymać, jeśli zastosuje się miejscowo lub wstrzyknie w skórę głowy kortykosteroidy. Ma to na celu stłumienie działania autoprzeciwciał na mieszki włosowe. Chirurgia plastyczna Obecnie stosowane są dwie metody leczenia chirurgicznego. Starszą z nich jest przeszczepianie włosów, które polega na przeniesieniu na łysiejące miejsce małych krążków lub fragmentów owłosionej skóry, pobranych z tyłu i bocznych części głowy. Zabieg wykonuje się w kilku etapach, czasem można przeszczepić całe paski zawierającej zdrowe mieszki włosowe skóry. Jest to zabieg bardzo drogi. Druga metoda leczenia chirurgicznego polega na zmniejszeniu powierzchni owłosionej skóry głowy; chirurg usuwa owalny fragment skóry z czubka głowy, a potem