Włośnica
Włośnica jest zakażeniem pasożytniczym rozpowszechnionym na całym świecie. Pasożyt, włosień (Trichinella spiralis), tworzy cysty w mięśniach niektórych zwierząt, a zwłaszcza świń, które są najczęstszymi nosicielami włośnicy. Ludzie zarażają się chorobą w sposób typowy, spożywając surowe lub niedogotowane mięso wieprzowe. Po spożyciu zakażonego mięsa ściana cysty otaczającej pasożyta zostaje rozpuszczona w przewodzie pokarmowym i larwy przechodzą przez ścianę jelita. W ciągu dwóch dni dojrzewają i rozmnażają się, a w ciągu następnego tygodnia samice zaczynają wydalać larwy, które z krwiobiegiem docierają do wszystkich części ciała. Do wczesnych objawów należą bóle brzucha, mdłości, wymioty i biegunka. Potem pojawia się gorączka. Niektóre z pasożytów atakują mięśnie szkieletowe, gdzie mogą przeżyć kilka lat w postaci cyst. Larwy, które zaatakowały inne rodzaje mięśni, powracają do krwiobiegu albo są zabijane przez organizm. Powszechnie występującym wczesnym objawem choroby jest obrzęk powiek. Później występuje ból oczu, krwotoki do gałki ocznej, nadwrażliwość na światło i zaburzenia widzenia. Z kolei w wyniku zagnieżdżenia się pasożytów w języku dochodzi do jego obrzęku oraz trudności w połykaniu i mówieniu. Do jeszcze innych objawów należą długotrwała wysoka gorączka 39°C, zlewne poty, dreszcze, obrzęk i ból węzłów chłonnych, zaczerwienienie skóry, kaszel, świąd i bóle mięśni. W zależności od miejsca osiedlenia się pasożytów, późniejsze objawy zakażenia mogą przybrać postać zapalenia serca, płuc, opon mózgowych, drgawek i uszkodzenia słuchu. Większość chorych wraca do zdrowia w ciągu ok. 3 miesięcy, czasami jednak choroba kończy się śmiercią. Badania diagnostyczne Wczesne rozpoznanie jest trudne, ponieważ dopóki larwy nie zagnieżdżą się w mięśniach, w zasadzie nie ma żadnych prostych badań pozwalających na wykrycie włośnicy. Objawy związane ze zjedzeniem niedogotowanej zakażonej wieprzowiny sugerują włośnicę. Innym wskaźnikiem wło-śnicyjest badanie krwi, w którym stwierdza się szybki wzrost odsetka granulocytów kwasochłonnych (rodzaj białych krwinek). Badania z użyciem przeciwciał wykonane mniej więcej 3 tygodnie po zakażeniu mogą potwierdzić rozpoznanie; znaczenie diagnostyczne może mieć również biopsja mięśnia pozwalająca wykryć larwy. Leczenie Pasożyt wywołujący włośnicę może być zabity w wyniku przyjmowania mebendazolu lub tiabendazolu przez 5 do 10 dni. Można stosować kortykosteroidy, przeważnie prednizon, w leczeniu stanu zapalnego, zwłaszcza mięśnia sercowego, płuc lub mózgu. Kwas acetylosalicylowy lub ibuprofen łagodzą zwykle bóle mięśni; jeśli nie, należy zlecić kodeinę lub jeden z silniejszych niesteroidowych leków przeciwzapalnych (NLPZ). Mogą one jednak prowadzić do dalszych zaburzeń jelitowych i dlatego nie powinny być przyjmowane, kiedy chory cierpi z powodu jakichkolwiek objawów ze strony przewodu pokarmowego. Inne metody leczenia Nie istnieją żadne metody leczenia alternatywnego, które mogą doprowadzić do wyleczenia włośnicy, ale niektóre z nich złagodzą objawy.